'Dit is precies wat onze leeftijdsgroep nodig heeft'

Dit initiatief ontstond vanuit professionals die merkten dat er in de gemeenschap behoefte was aan meer kennis en begrip rondom dementie. Door sleutelpersonen in te zetten, werd de verbinding met de doelgroep sterk vergroot en juist daardoor was de opkomst zo groot. Daarnaast kozen de professionals heel bewust voor een theaterstuk in het Turks, juist om de doelgroep écht te bereiken en hen mee te nemen in het belang van kennis en bewustwording.

In dit interview vertelt Yilmaz wat de avond voor hem betekende, bijgestaan door zijn dochter Hanife, die voor hem vertaalt. Nadat we thee en koekjes van zijn kleindochter hebben gekregen, pakt hij het briefje dat hij heeft voorbereid erbij en gaan we van start.

Ik ben zelf ook op leeftijd. Mijn vrouw en ik zijn allebei ouder en in onze Turkse gemeenschap komt dementie steeds vaker voor. Alleen wordt er heel weinig over gesproken. De voorstelling maakte veel duidelijk, vooral door hoe levendig de acteurs het brachten. Dit is precies wat onze leeftijdsgroep nodig heeft: duidelijke, herkenbare voorbeelden, op een manier die binnenkomt.”

Wat raakte u het meest in het theaterstuk?

''Het deel waarin een ouder zijn eigen kind niet meer herkent, dat kwam zó dichtbij. Ik ben zelf 85 jaar, het zou mij ook kunnen overkomen. Mijn vrouw en ik hebben het erna samen besproken.

Ik probeer te doen wat ik kan: elke ochtend wortelwater drinken en vooral veel lezen, ik ben een echte boekenliefhebber. Maar natuurlijk ook veel tijd doorbrengen met mijn kleinkinderen, want liefde is altijd goed. Dat geloof ik echt.”

U bent al vele jaren actief binnen de gemeenschap. Heeft u eerder zulke bijeenkomsten meegemaakt?

“Ik heb lang in het bestuur van de moskee gezeten en daardoor veel presentaties en informatiebijeenkomsten bijgewoond. In Amsterdam, Rotterdam, Den Haag. Dat ging dan vaak over thema’s zoals de volksverhuizing van dorpen naar steden. Maar geen van die bijeenkomsten was zo duidelijk en pakkend als deze theatervoorstelling.

U vertelde dat dementie in uw omgeving veel voorkomt. Maar er wordt binnen uw vriendenkring niet over gesproken?

“Niet echt. Als iemand hoort dat een vriend dementie heeft, dan praten we er heel kort over. Maar niet over wat je moet doen, waar je terechtkunt, welke hulp er bestaat. Mensen weten dat niet. Daarom zei ik ook: een klein boekje of een flyer in het Turks zou zoveel effectiever zijn dan alleen een mondelinge presentatie. We zijn vergeetachtig, iets wat je mee naar huis kunt nemen of op de muur kunt hangen, helpt dan echt. Een flyer in het winkelcentrum of in de Turkse supermarkt werkt denk ik ook goed, want daar zijn we allemaal te vinden. En in de moskee, natuurlijk.”

U woont al 55 jaar in Nederland. Hoe kijkt u naar de veranderingen in zorg en samenleving?

“Ik heb Nederland in al die jaren enorm zien veranderen. Vooral in zorg en welzijn. En ik zie dat er minder discriminatie is dan vroeger. Over de zorg zelf ben ik heel tevreden: ik ben achttien keer geopereerd en altijd goed geholpen.

Wat ik wel zie is dat de wachttijden langer worden en dat doorverwijzingen veel tijd kosten. En de zorgpremies worden steeds hoger. Voor mensen die alleen AOW hebben is dat zwaar.”

Tot slot: wat zou u graag meegeven aan organisaties die met ouderen werken?

“Als iets dichtbij genoeg komt, voel je de noodzaak om te handelen. Dat merkte ik die avond ook. De voorstelling raakte me echt. Als er vaker zulke activiteiten worden georganiseerd, duidelijk, herkenbaar, in onze taal, dan zou dat voor veel ouderen een verschil maken.”

Wilt u bijdragen aan betere voorlichting en verbinding binnen diverse gemeenschappen? Neem contact op met ZwolleDoet! of WijZ Welzijn en sluit aan bij toekomstige initiatieven om samen het verschil te maken.